KUM KALELER 

ardıç fidana g/ebeyken 

tutuştu kalbinden 

yavru puhu 

viranede öksüz kaldı

kocaman açılan gözleriyle 

böldü ürkek uykusunu 

hüma yüksekleri 

terk -i diyar eyledi 

kekliklerin tükenen soyu

unuttu edayla sekmeyi 

göç yollarına 

pusular kurulu artık 

kırlangıçlar segâhla uyanıp 

hüzzamla kanat açıyor 

gırtlakları yırtan çığlıklarla  

gökler hüzün a ğ l ı y o r

gönüller ırak lâl 

kendi içine sürgün 

göller kurumuş 

konaklayamıyor

çöl kâbusu görüyor 

pelikan sülün

okyanus dipleri

kaygılı devinimde 

plastikler 

balinaların midesinde 

hippokampus 

şeffaf bir damlaydı 

yunusun gözlerinde 

zarif başını 

bir midyeye çarptı 

bedeni bir soru 

ișareti gibi

haykırışının şiddetinde 

bir noktaydı 

“deniz bitti ” diye ağladı

heyûla, muradını buyurdu 

savrularak yürüdü 

gururla baktı 

beton bir kerevete 

ölümcül derdine deva 

kanlı körpe umutlar yiyordu 

bıyık altından kibirle gülüyordu 

açlara semirmiş sırtını döndü 

halkın umutları söndü 

kocatepe ‘den 

kanatlanan bir doru masal atı 

ege kıyılarına vardı 

bacakları yılkı kadar yorgun

köpük köpüktü ağzı 

iç geçirdi at 

kişnemesi cılız kaldı 

özlemle şefkatli   

süvarisini aradı 

bulabilseydi

yüzyıla şahlanacaktı 

ter kan içindeydi 

uzun dalgalı yelesi 

titredi yaralı sağrısı 

depreşti yüreğinin savaş ağrısı 

bulutlardaki mavi gözlere 

son kez baktı 

gemine gönlünün cerahati aktı 

” kara bitti” diyemeden 

bir uçurumu emdi bakışları 

ne deniz atının karada 

ne dizginlenemeyen atın okyanusta  

soluklanma ihtimali vardı 

azgın dalgalarla

şekillenen kum kalelerde  

iki at hareketsiz mecâlsiz kaldı 

kırıktı kale kapısı 

eğer aklını kullanmazsa insan ırkı 

kendini surlardan 

kayalıklara bırakacaktı 

               Ö. BALCI – Ocak 2020

 Not: Hippokampus a) Deniz atı b) Beyinde bir bölüm….

Kapak fotoğrafı: Cemile Çakır