Cemile Çakır

Ah kumru, çağrın savaşa mı, aşka mı, yoksa?

Kurak bir yazın başlangıcında,
yıkıcı bir kışın ardından
çağrın savaşa mı, aşka mı yoksa?

Artık aşk çağrıları kulaklarıma yabancı.
Ama savaş yok etti tarlalarımızı,
ekinlerimizi, evlerimizi
ve ruhlarımızı birer kan lekesi olarak yapıştırdı
şehrin yıkık sokaklarında
beton duvarlara.

Geçiyoruz budanmış ağaçların altından,
pörsümüş derilerimiz takılı kalmış
dikenli çalılara,
ayak izlerimiz karışmış
bomba çukurlarına.

Ah kumru, sen aşk çocuğusun.
Bir elinde gül tutarken
öbür eli silaha uzanan
insan ruhu sana yabancı.

Ah kumru, çağrın aşka.

Dünyayı bulayan kan, bu savaş,
insanın vahşiliği
yabancı sana.

Ben de bir zamanlar bir kumruydum,
İnanırdım aşka, bakmazdım insan olduğuma, aynalara
Bakardım yüksek, muhteşem dağlara.
Sonra zaman elinde kılıcıyla budadı dallarımı,
tek tek yoldu tüylerimi, teleğimi.
Bir var oluş, bir soru olarak savunmasız bıraktı beni
yıkıntılar ortasında.
Çocukların çığlıkları
yırttı umudumun ipek giysilerini.
Silah tüccarları çaldı göğün mavisini,
sattı eli kanlı zorbalara da
bıraktı beni bomba yağmurunun altına.

Ah kumru, çağrın aşka mı.
barışa mı yoksa?

2 Mart 2026

Not: Kapak deseni: Cemile Çakır