RİKKAT

Kalp sesini kalple duymaktayız rikkatten mi fıtrattan mı bilinmez…

Ve bazı sarmaşıklar ardımızdan iç çeker

Hasetten mi hasretten mi bilinmez

Sanki her derinlikte mavidir gökyüzü heyhat yanılgıların adı

cinayettir bazen

Oysa kıssadan anlamalıydın yavrucuğum başına gelenleri

Rüzgârın uğultusu yavru ağzı düşlerine girerken önce her insan

birbirine fena halde benzer

Ayrılınca sezilir derinliğin nefesi ki sevmek zamansızdır

ve zamanında

görülür hesabı

Sonra

Hesapsız sevmenin hendesesi bölünmeden başka bir işe yaramaz

kalp çeperinde

Ah canım içi bilmeliydin bahar tazesi yanılgılarında

dudaklarımın

ve dualarımın suçu yok

Hayata baş kaldıran eteğimin altında o uyumsuz ve doyumsuz

tepeleri çok arayacaksın

İnsan yaşlandıkça tazeliyor ruhunu ve başka şeylerini

Ah o pür-i ten ne çok özleyecek adımı

Aşk ile sevişir ten hatırla yarası ve yarısı baldır ama

Hani diyorum yavrucuğum mutfak tezgâhına dokunmuş nice

gecelerin tadını

Bir daha nasıl sunacaksın ruhunun o kirli tezgâhına

Şimdi yazdığım her şiiri kendine sanıyorsun ne fena

Tek bir kelamım bile yok sadece tek bir erkeğin tenine sürülmüş

acı biber

Benim kin tutmayan tenim, seninle her zaman sevişir

Ne gam da gamsız ruhun insani tat vermiyor senin

Tek bir kelam etmeye değmez hatıralar ne kadar değerli olursa

olsun

Yani ciğer parem kısaca anla her kitabın aslı ve kerem-i aşk ile

yazılmıyor

Her kapının tokmağında sureti yok Elif’in

‘Özgürlük zorunluluğun bilincidir’

Yani sevmeden öpemezsin taşı bile

Körpe ruhların ezildiği bu kan dokusu coğrafyada

Tek bir insanın hayatına değer vermedin kalbinle ağlamadın

hiçbir ölüme

Sana âşık olmak kuru bir çölde vahasız kalmak

Bir busenin tadına tav olan yürekte Harun’un elmas yüreğini

aramak

Oysa

Yunus’un rikkatli dergâhına eğri söz ekilmez ne aşk ne ten adına

Aşkı hiç tanımamış ruhuna bir daha dokunursam tenimin fıtratı

dağılır anla…

Yelda Karataş