Mikrop
“Benim adım mikrop, bu ismi bana kimin verdiğini hatırlamıyorum, ama çok büyük bir olasılıkla müşfik kız Günay’ın bu ismi bana uygun gördüğü kanısındayım. Nerede doğduğumu hatırlamıyorum. Kendimle ilgili olarak hatırlayabildiğim en eski mekân koskoca bir öğrenci kahvesinin duvara yakın masalarından birinde yedi çift gözün üzerimde olduğu andı. Ben kara, kapkara bir çocuk olarak Günay’ın ellerinde […]
Hangi vahşi hayvan uluyor ormanda
Hangi vahşi hayvan uluyor ormanda? Çürümüş ağaç kökleri, çalılar sık, geçit yok insana. Yürekler titreten bu çığlık yankılanıyor karanlık obuzlarda. Zorbalığın askerleri hücuma geçmiş, çığlık çığlığa çocuklar ve kadınlar, ölüm bir ok atımından daha yakın, yerle bir olmuş köyün evleri Savaş bu, gaddarlık, kan gölü ve yıkım, yeryüzü vicdansızlık çölü, vahşet ormanı. Kulaklarını […]
Tanıdık Deli
bir şiire nasıl başlayacağına karar verdi kalem sevişmeye nerden başlayacağını bilmez şaşkın aşık gibi dudakların tadını yazdı aceleyle ruhunu kızıla boyadı hecenin bir dize tutuşsun diye hiç tanımadığı bir yürekle bir çiçekle de olabilir üstünü çizdi ilk sözcüğün çağırdı uzak geçmişlerden rugan renkli bir çocuğun tanıdık balkonunu bütün acıları konuk eyleyen noktayı […]
Hiç Demedin Ölüm Var
Mario Levi’nin çocukluk fotoğrafı -Mario Levi’ye kuşun kanadındaki ay senin için yanar o mor akşamlarda yeşil mürekkeple noktalanan her bakışın ölümsüz işte beni esirgediğin hor dünya yüreğine dokununca utanan yüreğim çırılçıplak bu evrenin karşısında duyduğum her şey ölümsüz yatakta o aşkın avuçlarında ki aşk bizim hayatımız servilerin altında üşüyen mezar taşlarında kara alın yazımız yorgun […]
Sen Giderken
Çeşmenin suyunda bir bahçe Su taştı bahçe yarından kurak Gülün yaprakları tazeydi Sen giderken yalın ayak Yuvası olan bir ağaç vardı Öterdi yaprakları serçe sesine Dalları vardı meyvelerin Sen giderken güz kırlarına Bahçenin ucunda bir lamba Işık parladı gün zifiri kara Zambaklar gölgelerin ardından baktı Sen giderken yalnızlığıma Cemil Aras
Nihan
“Ben yüreğini yitirmiş bir zamandan korkuyorum.” Furuğ Ferruhzad Nihan bir sabah uyandığında eşini giyinik ve elinde bir valizle gördü. Birden yüreği daraldı. İçinden, “Oğlummmm” diye çığlık çığlık çığlığa haykırıyordu. Ya oğlunu da götürmeye kalkarsa. Ama böyle bir tehlike söz konusu değildi. Babası oğlunu kaçırmaya cesaret edemezdi. Adam, Nihan’a döndü, “Ben buralardan gidiyorum ancak geri […]
Yemek
Kalabalık olacak bu akşam. Çok uzun zamandır bu kadar kalabalık bir gruba sofra hazırlamamıştı. Günlerdir menüyü yazıp yazıp siliyordu. Tarhana çorbasının yanına bir et yemeği yapsa daha iyi olurmuş. Eti sotelese, fırına sürse, yanına da garnitür sebzeler haşlayabilse, tabakta birden fazla renk olur, daha da güzel görünürmüş. Masanın örtüsünü de desensiz açık renk seçerse yemekler […]
Editörden
Yılın ilk yazılarını yazmak zordur nedense. Yeni bir yıl, yeni bir başlangıç, berbat geçen bir yılı geride bırakıp saçma ve gerçekleşemeyeceğini bile bile yeni umutlara yelken açmak… Aslında neşeli, gönül açan, eğlendiren, kahkahalar attıran, bilgilendirici yazılar yazmak ve paylaşmak isterdim ama bu korkunç dünya düzeni, ülkemizde yaşananlar… nefes bile alamaz duruma getirdi bizi. Savaşları söylemiyorum […]
Dostluğun kısa tarihi
Her yeni yıl yine, yeni, yeniden yinelenen ve değerini kaybetmeyen ne derseniz cevabım dostluktur. Yelda ile dostluğumuzun ilk yarısında, büyük şehrin ve işlerimizin yoğun temposu içinde görüşemez olmuştuk. Aylardan Ocak’tı, onun doğum gününü kutlamayı atlamıştım. İçime dert oldu. Daktiloma sarı kağıdı taktım, aşağıdaki başlıksız ilkleme (akrostiş) böyle kendiliğinden oluştu sanki. 23 Ocak 1993, İstanbul. Bir […]
Yelda için!
Bilenler bilir, 70 yaş insan yaşamında bir dönüm noktasıdır. En azından benim için öyle olmuştu. Hani vardır ya, “Yaş 70, iş bitmiş” derler. Bunun etkisiyle olsa gerek biraz sarsıldım. Ama bu sarsıntım bir kaç dakika sürdü desem inanın. Şimdi bizim Yeldamız da bu ayın 14’ünde 70 oluyor. “Bugün ayın on dördü kız saçını kim ördü” […]