GÖLGELER   
  
Çağım cehennemdir benim. Adım Hypatia.  Entelektüel özgürlüğüm yok edildi.
Vücudum keskin çömlek parçalarıyla lime lime…  Yakıldım, kül oldum. Külüm
akıl ve fanatizmin ilkel tozlarına karıştı. Benim yok edilişim benim ölümüm
değil; bilimin, felsefenin ölümüdür, kimse bilmedi. Yüzyıllar sonra görüyorum ki
kadınlar hâlâ aynı trajedinin kurbanı. Karanlık hep karanlık; aydınlığı yok eden,
kadınlığı hiçe sayan zifiri karanlık.   
  
Gecedir benim yurdum. “Kapıları çalan benim, kapıları birer birer”(1) Göze
görünmeyen bir gölgeyim ben. Hiroşimalı bir kız çocuğuydum bir zamanlar.
Annemin kollarında uyurdum soğuk kış geceleri. Alfabeyi yeni öğrenmiştim.
Coğrafya ne demek, savaş ne demek henüz bilmiyordum. İronik olan beni yok
eden bombanın adı “little boy”du. Saçımda kurdele,  ağzımda elma şekeri vardı
bu “little boy” paramparça ettiğinde beni. Savruldu her parçam havaya. Acım
toz zerreciklerine dönüşüp pembe sakuralara  karıştı. Çığlığım havada asılı
kaldı. “Gözünüze görünemem, göze görünmez ölüler.”(2)

Coğrafyadır benim kaderim. Kadının adı yoktur benim coğrafyamda. Adımın
Ayşe, Fatma ya da Zehra olmasının ne önemi var? Kesilir göbek bağım bu
dünyadan bir bıçak darbesi ile, susturulur kalbim kahpe bir silahla, sesim
bastırılır bir erkeğin “sus” emriyle. Dün elimde tebeşir ders anlatırken, bugün
bir ölüyüm ben. Ağlamasın kimse ardımdan. Öğrencilerime vasiyetimdir: “En
masumları taşısın tabutumu.”(3)   
  
Gözyaşıdır benim cismim. Aynaya baksam ıslanır ayna. Kimse görmez
siluetimi. Adım Mahsa Amini. Başörtüm uçmuş rüzgârda! Tutuklanmışım. Kalp
krizinden ölmüşüm resmi kayıtlara göre. Kim inanır bu yalanlara? Beni
dövenler mi, dövüp öldürenler mi? Dayaktan beyin kanaması geçirdim desem
kim inanır bana, polisler mi, ayna mı, sizler mi?   
  
Törelerdir benim dünyam. Narin bir kız çocuğuydum ben. Cesedimi bir çuvala
tıktılar. Dere yatağına gömdüler beni. Bedenim çürüdü suda. Anne, amca,
ağabey nasıl kıydınız bana? Ah bu gözlerim, neden gördü görmemesi
gerekeni, ah bu kulaklarım, neden duydu duymaması gerekeni? Nasıl
boğdunuz beni en sevdiklerim? Ey ataerkil düzen, lanet olsun sana!   
  
Cehennemdir çağım, gecedir yurdum, coğrafyadır kaderim, gözyaşıdır cismim,
törelerdir dünyam. Karanlıkta dolaşır gölgem. Tekinsiz dünyadan kaçanım ben.

Öldürülenim, şiddete uğrayanım, sesi kesilenim, dünyası karartılanım, kadınım
ben.   
(1) Nazım Hikmet 
(2) Nazım Hikmet  
(3) Didem Madak  
  
Ayşe Dikici/ 5 Mart 2026