DÖNGÜ

Gök kızıllığında
kayıptı yıldızlar
çöl ıssızlığında
yalnızdık her birimiz

Bulut bulut dumandı
insan kalabalığı kahvehaneler
okey masalarında pinekliyordu
ihtiyarlar ve de aylaklar

Yaşanmamış hikâyeler anlatıyorduk
birbirimize, sırf kalabalıklaştırmak için
yalan dünyalarımızı
yüreğimize dokunan yoktu
piyanist tuşlarına dokunuyordu
eski bir piyanonun
bir keman ağlıyordu
şaşaalı bir konser salonunun
mermer duvarlarında

Bir gramofonda Zeki Müren şarkı söylüyordu:
“Şimdi uzaklardasın, gönül hicranla dolu…”

Gözlerimiz uzun bir yoldan gelecek
yolcuyu bekler gibi uzaklara dalıyordu
başka bir şarkıyla ağlıyorduk
yalnızlığımıza ithafen

Trenler geçiyordu, hızlı trenler
mesai sonrası mutsuz insanlar
taşıyan metal yorgunu trenler

Havada iki martı çarpışıyordu
ve denize düşüyordu iki beyaz tüy

Televizyonda akşam haberlerini
sunuyordu spikerler
bir açık oturumda
borsadan, altından, döviz kurlarından
bahsediyordu ekonomistler

Bir hırsız araba çalıyordu
düz kontak yaparak
işlek bir cadde kaldırımında

Bir ambulans veryansın ederek
yol alıyordu daracık zamanlarda

Tanyeri ağarıyordu
güneşin ilk ışık huzmelerinde
ve şehrin göbeğindeki ulu camiden
sela okunuyordu
sonsuzluğa yolculamak için bir ölüyü
bir düğün konvoyu
kornalara basarak kutluyordu
yeni birlikteliği

Gürültü sarmalında
dolanıyordu
yeni doğanlar
ölüler
ve yeni gelinler

Ressam griye boyuyordu gökyüzünü
ve kilitler vuruyordu kapılarına
koca bir şehir

Yaldızlı yıldızlar
fitilleri tutuşturulmuş kandiller
gibi alev alev aydınlatıyordu
zifiri karanlık gökyüzünü
ve aniden bir yağmur bastırıyordu
hani, rahmet kabilinden
arınalım biz insanoğulları diye
cümle günahlarımızdan

Ayşe Dikici