GAZOZ VE ANNEM

karlı bir yılbaşı gecesi

bir şişe gazoz avucumda

duvarda annemin gelinliği

Hamama meraklıydı annem. Bursa, Nazilli, İstanbul… neredeyse

bütün kentlerin hamamlarına sürüklüyor beni daha üç yaşımda.

Kurna başında saçlarım bin kez yıkanıyor, sabun köpüğü kokusu

hiç unutmayacağım, yeşil ve tuhaf kara.

İçinden tarak geçen kumral buklelerim kırılıyor gözyaşlarımla.

Annem sırtımı keseliyor, çıkan kirlere bakıp bütün kızgınlığıyla.

Diz kapaklarıma değdikçe o sert cisim taze yaralarım kanıyor.

Konuşunca bir ses çınlıyor ki kubbede

sanki Tanrı ile konuşuyorum.

Ürkek kulağımı okşayan genç kızların şarkıları.

Ve henüz ergen olmamış erkek çocukların cılız bedenleri.

Hamamın sıcaklığı boğuyor. Dışarı zar zor atıyorum hislerimi!

Koca memeli bir Dilruba gazoz uzatıyor:

İçtiğim en güzel serinlik.

İçeri girmeyeceğim o beyaz buhar öldürüyor beni.

Göbek taşındaki yemeklere takılıyor gözüm.

Dayanamıyorum yine içerdeyim gazozla birlikte ev sarmalarını

atıştırıyorum.

Fırın ekmeğinin yanında bakır tavada kızarmış,

köfteler, patlıcanlar. Bir gazoz, bir gazoz daha serinletiyor içimi.

Gevşiyorum.

Saçlarımı kurdele ile bağlıyor annem. Yanağından öpüyorum.

buğulu eski hamamlar

buzlu gazoz tadı

kızarmış ekmek kokusu

annem dönse ne olur

Yelda Karataş