GİTMESEYDİN

kristalin taşa çarptığı gibi 

her biri bir mezarda yatıyor

uzun ince ve sessiz

senden sonra yıllarca gelmediğim bu şehirde

parçaları derlemeye çalışıyorum

postalların sağır eden gürültüsünden

kurtaramamıştın kimseyi

biraz da kahırla anlatırdın

bu dünyada çok eğleştiğini

taşa çarpan kristallerimden

daha büyük kayalar çarpmıştı

senin kristallerine de

onları

kendine sakladın hep

yüreğinde figansız taşıdın 

suskundun

acıların konuşurdu gamzelerinde

yıkardı yanaklarını gözelerinden kaynayan ırmak

bildirmezdin kimselere 

her eylülde

dudağında yarısı kaybolmuş bir gülümseme 

öylece dolaşırdın telaşsız dalgın 

seyrederdin hayatın çağıldayışını

çoktan anlamıştın

örülen bentler

senin telaşınla devrilmezdi 

sonra

kendi kristallerini de eteğime bırakıp

gittin sessizce

bu virane şehir

bağrına bastıklarıyla 

ben de yalnızlığımla öksüz kaldık

yine de gitmeseydin anne

bu kaçıncı ev

içime akıtarak boşalttığım

kaçıncı bavul

bir daha giyilmeyecek acılarımı doldurup

kapıya koyduğum

şimdi gidiyorum anne

ikimizin de sayılamayacak kadar çok

dayanılamayacak kadar acı yüklü kristalleri yanımda

hiç değilse birlikte

gökyüzüne yeni umutlar çizerdik gözyaşlarımızla

duyuyor musun beni

yine de gitmeseydin anne

sen gittin

kaldık öylece

onarılmaz öksüzlüğümle ben

bir de tanrının imbiğinden geçmiş bu virane şehir

KİFAYET CEYLAN