Zamana Sıkışmış Anlar Üzerine 

Rukiye Taşkın

Femtrak okurları için bu ay, ruhun kuytularına fener tutan, derinlikli bir eseri mercek altına alıyoruz. Mart ayında Edebiyatist Yayınevi etiketiyle raflardaki yerini alan Rukiye Taşkın imzalı “Zamana Sıkışmış Anlar Üzerine”, alışılagelmiş bir deneme ve şiir toplamının ötesinde, yazarın kendi varoluş mağarasından çıkardığı o ilk sarsıntının, bir kadının vakur duruşuna evrilen muazzam direnişin öyküsü.

Bazı kitaplar kapağı açıldığı an okuru doğrusal zamanın dışına çıkarır. Rukiye Taşkın, bu eserinde akıp giden saatin yelkovanına değil, o saatin içinde asılı kalan, düğümlenen ve insanı olgunlaştıran “an”lara odaklanıyor. Yazar, kitabın hem önsözünde hem de tanıtım metninde sergilediği hayranlık uyandırıcı tutarlılıkla, iç dünyası ile dış dünya arasındaki köprüyü büyük bir ustalıkla kuruyor.

Taşkın, yazma eylemini “tefeyyüz” kavramıyla bağdaştırarak, bu süreci dünyada kalmış son sığınak, bir “anne rahmi” olarak betimliyor. Yazmak onun nazarında bir kaçış rotası olmaktan ziyade, ışığın henüz günahla tanışmadığı o ilk yuvaya, bölünmemiş bütünlüğe duyulan bir özlem. Bu bireysel ve içsel sancı, kitabın genel dokusunda insanın kendi özüne doğru çıktığı o uzun yürüyüş olarak yankılanıyor. Yazarın “mağarasından” kopardığı her kelime, okur için kendi çocukluğuna bir kapı aralıyor.

Kitabın en çarpıcı yönü, masumiyetin kayboluşundan öte, dönüşümüne odaklanması. Çocukluğun o kırılgan ışığı, dünyanın sert yüzüne çarptığında sönmek yerine çelikleşiyor. Önsözde “her kelimeyle biraz ölmek ve yeniden doğmak” şeklinde tarif edilen o sancılı süreç, eserin bütününde gürültüye kapılmadan konuşmanın ve incinmeden güçlenmenin manifestosuna dönüşüyor. Yazarın kaleminde; babaannesinin turnagözlü mumuyla Gazze semalarındaki uçurtmalar, kişisel bir hatıratın sınırlarını aşarak evrensel bir vicdan ve direniş estetiğine evriliyor.

​“Eserdeki metaforik dil, karanlığı yok etme vaadiyle sahte bir umut pazarlamıyor. Aksine, karanlığı dağıtmayan fakat karanlıkta yol almayı öğreten bir fer sunuyor.”

Yazarın “sessiz gölüne” gömülme arzusu, bir kadının dimdik duruşundaki yankıyla birleşiyor. Bu durum, eserin bir iç döküm niteliği taşımasının yanı sıra, esaslı bir sosyolojik karakter inşası olduğunu da kanıtlıyor.

​Mart ayında edebiyat dünyasına merhaba diyen bu eser, sığınaktan direnişe uzanan o ince sızının zarif bir kaydı. Keyifli okumalar dileğiyle, sizleri kitabın derinlikli önsözü “Tefeyyüz” ile baş başa bırakıyoruz.