Baharla Söyleşiler-1
Abdullah Nefes Kısıp gözlerimi En iyisini aradım mavinin Güneşle karşılaştık birden Saklandım. Ey bahar işte böyle geldin aniden Bir elinde çiçek Öbüründe ayazla. Sana da merhabam var Eyvallahla. İçim zıplıyor biliyorsun Biliyorsun neler edeceğini Ağarttığın erik ağaçlarına. Ey bahar Su sesleriyle Grevdeki işçiler Selam söylüyor serçeler Kumrularla. Hoş geldin. 2021
Geceden Alacaklı Bir Do Sesi
Gözyaşlarımı hızlıca değiştirebilirim kahkahayla Yumuşaklığımı zırhla Savaşmak istemiyorum Hayır gölgemde kibir yok Başımı dizlerine koyduığumda bunu teslimiyet sayma Sadece yorgunum, biraz durayım Evet sert bir kızım Evet bu tehlikeli Kırılırsam dağılırım Bir hayalin ortasındayım Sevilmeye güvenebilir miyim? Bazı kızlar kanatları olan arabalardan söz ediyor. Hayır onlardan değlim. Kanatlar uçmak için olmalı Kucaksız bir kediyi öperse […]
Ben Yokum!
Fotoğraf: İsa Atalan Boynumda sistemin zincirleri, her ülkede, her biçimde ’namus’ kavramının sadece benim hayatıma aidiyeti ile kalbim iki büklüm yanarken: Yoktunuz! Bazılarınız sağcı ya da solcu olduğunu söylüyordu, bazılarınız çok demokrat, hümanist, kadın sever… Bazılarınız ise maçoluğundan haz alıyordu…Sevişmenin tavla zarını atıyordunuz ben ise, zar tutmayı bilmiyordum. Başarı ölçüm ‘iyi yemek’ yapmakla sınırlandıkça, ayağımın […]
Göç Hikayeleri: Nerden Başlayalım?
Gece sık sık bölünen uykumun verdiği halsizliğe aldırmayıp, sabah kahvesini bitirmeden parkamın ikinci kolunu yolda giyerken, sol ayakkabımın içeri kaçan arkasını düzelterek yürüdüm. Hava soğuk, rüzgarla karışık yağmur çiseliyor. Küçük siyah çantamı kontrol ettim, not defteri ve kalemler yerinde. Olympus marka dijital ses kayıt cihazı da hazır. Otobüs durağı uzak olduğundan, biraz ıslandım. Şemsiye taşımasını […]
Parçalanan Bir Sözleşme Üzerine Söylence
Fotoğraf Cengiz Yavuzak Zeynep Çiğdem Saltık Evet, çok tuhaftı ağlayamadık ama ruhumuz paramparça olmuştu. (Dostoyevski-İnsancıklar yapıtından telmih yapılmıştır.) Ve o parçaların her birini, bir erkek sahiplendi. Kimi erk adına kimi aşk adına; kimi erkek kardeş kimisi baba olmanın verdiği yetkiyle. Hatta sitenin güvenliği, sokağın bekçisi, en yakın arkadaşınızın eşi ve belki de […]
Gözlerim Kayıyor Gamze Abla!
Yazmaya utanıyordum ama bi cesaret dedim kendime, bi cesaret yaz Hamit, Gamze Abla’na. Böyle utana utana nereye kadar yani! Yazıyorum işte: Komşumuzu pek seviyoruz hanımla ben. Alt kata yeni taşındı. Evde sıkıntıdan, komşumuza gitmeye başladık işte. Bu pandemide gidecek yer de olmadığından. Televizyon seyret nereye kadar. Çocuklar büyüdü uçtu evden. Ben evden çalışıyorum. Hanım, dikiş […]
Deli Kızın Türküsü
I Sabahleyin Karayı kaldırın mavi koyun umudumu yitirmedimBeni çağırın gülümserken uykunun bir yerindeEliniz beyazken uzatın isterimKarayı kaldırın sevgi koyun umudumu yitirmedim Ben ışıklar konfetler bayramlar istememUzanmışım gölgeliğe bir başımaŞu uzaktan tükenmez yalnızlıktanİçten içe ürküyorum amaBöyle de iyiyim Siz dayanılmaz bir “Günaydın”sınızSabah sabah insanı ayağına getirenHiç yoktan dünyayı kendini sevdirenSiz çocuk ağızlı bir “Günaydın”sınız Çocuk ağzınızla […]
Belli Belirsizdi Ama Oradaydı
Ressam: Nesteren Silivrili Ne kadar sürer bilmem ama bir gün gülecek. çağın kör pencereli avlusunda ağlayan sarı çiçek gülecek. Aldanırsın. Aldatırlar. Bir annenin emeğini yok sayar öz çocukları. inanmaz ve yapraklarını yırtarsın geçmişin. Dünya kör. Denizler utanç dolu. Sınırları reddeden kuşlar ağlıyor. İnsan suskun. İnsan acının rengine kör. İnsan ölümlü. Keder ölümsüz geziyor bu gezegende. […]
‘Kestim Kara Saçlarımı’ Çünkü ‘Bir Başkaldırma Ancak Saçlarından Tutulur’
Fotoğraf: Levent Yavuz / Saruhanli 2009 ” Şimdi şaşıyorum bir toplu iğneyi Bir yaşantı ile karşılayanlara Gittim geldim kara saçlarımdan kurtuldum “ Gülten Akın Kestim Kara Saçlarımı (1960) ” saçlarımı hep kestim tutacak kadar kalmasın dedimçünkü bir başkaldırma ancak saçlarından tutulur “ Turgut Uyar Anneler Kaçar Gibidir 1970 Kesik kara saçlar üzerine küçük bir deneme […]
Hangisi Bizim Annemiz?
Büyüdüğümüzü ilk hissettiğimiz anda, egomuzun bekası adına hatalarını hiç affetmeden yüzüne korkusuzca vurabildiğimiz, insanlığını bile isteye gönlümüzde diz çöktürdüğümüz ilk dişi… Hayatımızın ilk dokuz ayını güvenli rahminde geçirdiğimiz, ‘Ben değil, sen istedin doğdum’ deyip, bir evlada sahip olmanın sevincini sık sık burnundan getirdiğimiz, yaşam kaynağımız o doğurgan canlı… O’nun hayatını yaşayacak olsak, belki çok daha […]