BELKİ YAZARIM ŞİMDİ

Ayşe Dikici

Gittim. Yol uzundu. Hava sisli. Etraf toz, toprak. İnsanlar duyarsız. 

Gittim. Yol tenhaydı. Ben tenha. Gökte yıldızlardan başka kalabalık yokken bile içimde binlerce insan tempo tutmuş” git” diyordu. Nereye, dedim kendime. İnsanın en uzak mesafesi kalbiyle beyninin istasyonları arasıdır. Durdum. Beynim de kalbim de ağır bir yük gibi emiyordu bütün gücümü. 

Gittim. İki durak arasında mekik dokuyarak. Artık gidecek yerim yok! 

Geldim. Güller açmıştı bahçede. Akşam sefa çiçekleri göz kırpıyordu gün batımında.

Geldim. Kediler sırnaştı bacaklarıma. Okşadım başlarını. 

Geldim. Deniz dalgalarını susturmuş, kıyıya sakin sakin vuruyordu. 

Geldim. Kapı aralık, gelmemi bekliyor gibiydi. 

Geldim. Kendime, tenhalığıma, mevsimime .

Buldum. Aradığım o eksik kelimeyi, kaybettiğim o gizemli cümleyi eski bir defter arasında hem de tesadüfen buldum.

Buldum. Ağzımın tadının sözcüklerin acısından kaçtığını, güzel olanın sakin, dingin sözlerden oluştuğunu anlayınca huzuru buldum. 

Buldum. Ağlamanın sadece acıdan değil, mutluluktan, rahatlamadan da olabileceğini algılayınca, gözümden akan yaşın tuzunda ferahlık buldum. 

Buldum. Gecede yıldızların denize vuruşunda kayan bir yıldızda kendimi buldum. 

Dinledim. İçimde  çağıl çağıl akan suyu, suyun karşı dağlara vuran yankısını bir bebeğin ninni dinleyişi gibi dinledim. 

Dinledim. Radyoda çalan içli türküleri, sokaktan gelen şiir tadındaki çocuk seslerini, uzaktan bağırıp çağıran çingene kızlarının tiz seslerini dinledim. 

Dinledim. İçimde bir ipe dizilmiş masalları sonu mutlu bitsin diye sesimi saklayarak dinledim. 

Dinledim. Uyuyan insanların içli nefeslerini, sarhoş naralarını, köpek havlamalarını sanki tek uykusuz benmişim de dünyanın gölgesi üstüme düşmüş gibi dinledim. 

Gittim, geldim, buldum, dinledim. Belki yazarım şimdi… 

Ayşe Dikici / keşif tutkusu