AĞAÇLAR AYAKTA ÖLDÜRÜLÜR

Aynullah Akça

İlkbahar ve yaz boyunca gururla taşıdığı yemyeşil giysilerini sonbaharla birlikte değiştirerek göz alıcı altın sarısı bir renge bürünmüştü. Ayrılık saati gelmişti demek. O da biliyordu ayrılık saatinin geldiğini, ama en güzel elbiselerini giymişken hemen kaybolmak istemiyor, birkaç gün daha annesiyle kalıp, etrafa gösteriş yapmak istiyordu. Türlü bahaneler uyduruyor, küçük çocuklar gibi şımarıyor, mızıkçılık yapıyordu. Annesinin ise derdi başkaydı. Soğuk kış rüzgarları esmeye başladı başlayacaktı. Yavrusunun rüzgâra kapılıp çok uzaklara, belki bir daha hiç kavuşamayacakları kadar uzaklara savrulmasından korkuyordu. Zaten hastalıklardan, zamansız yağan aşırı yağışlardan, aşırı sıcaklardan, aşırı soğuklardan yüzlerce yavrusu telef olmuştu. „Bu gidişle yakında ortalıkta cascavlak kalacağım,“ diye geçirdi içinden hüzünle. „Hayır, bir çocuğumu, üstelik en neşeli en hayat dolusunu daha kaybetmek istemiyorum. Onu bir an önce aşağı inmeye; kardeşleriyle birlikte ayaklarının dibinde kışı geçirip, baharı beklemeye ikna etmeliyim.

Hadi çocuğum, üçe kadar sayacağım; kapa gözlerini kendini boşluğa bırak. Artık gücüm kalmadı, seni daha fazla taşıyamam,“ dedi annesi.

„Ayyy, korkuyorum anne çok yüksek: başım dönüyor, gözüm kararıyor. Ya yolumu şaşırır nehre düşersem.“

„Korkma güzelim, ben arkandayım; gözlerini kapa kendini boşluğa bırak. Kuş gibi süzülerek yere ineceksin. Kardeşlerin seni bekliyor,“ dedi annesi. Sarı kız nihayet baklayı ağzından çıkardı; „ama ben seninle kalmak istiyorum. Kışı birlikte geçirelim anne, ne olur! Ne olur!“

Annesi kızarak, „Katiyetle olmaz, hemen bırak aşağı kendini. Kardeşlerin bekliyor. Sen böyle çırılçıplak, karda boranda ayakta kalmanın ne demek olduğunu bilir misin? Soğuktan kavrulur kül olursun. Hadi rüzgâr çıkmadan at kendini aşağı. Kardeşlerinle sokulun birbirinize. Yakında bembeyaz kalın bir örtü üstünüzü örtecek. Altında mışıl mışıl uyuyarak baharı bekleyeceksiniz.“

„Baharda buluşacağız değil mi?“

„Buluşacağız, çocuğum.“

„Söz mü? Seneye ben yine ilk tomurcuklanan olacağım ilk ben yeşereceğim!“

„Söz! Hadi üçe kadar sayıyorum. Üç deyince bırak kendini aşağı. Biir, ikiii…“

Üç demeden kendisini aşağı bıraktı. Süzülerek yere indi. Kış uykusuna dalmadan yukarıya, annesine baktı. Gülücük gönderdi.

Seneye yeniden buluşamadılar. İlkbaharda; ağaçlar daha kış uykularından uyanmadan, onlarca iş makinası alana girdi dört bir yandan ağaçlara daldılar, köklerinden söküp doğradılar. Kullanılacak alanlara göre: Kereste, mobilya, kâğıt sanayi diye istiflediler. Alan temizlendikten sonra inşaat makinaları ve malzemeleri geldi. 

İki önemli sanayi merkezini birbirine bağlayan altı şeritli otoyol bu güzergahtan geçecekti.

Aynullah Akca: Fagersta Ekim 2026