YAZI-YORUM
Birnur Akan
“çizmek”di ilk hevesim şimdi “yazmak” gündemim
beceririm-beceremem kime ne? heves benim hevesim
Yukarıdaki satırları 41 yıl önce kasım 1985’de daktilo tuşlarını şakırdatarak yazmışım. İşyerlerinde bilgisayarlar henüz yok. Sekreterler hızlı daktilo ve steno bilgisiyle işe alınıyor. Ben yöneticiyim, grafik mezunu olduğumdan yazım -hatta yazılarım- birden fazla yazım var; dik, öne ve arkaya eğik düz, serifli… hala da öyle, güzel ve okunaklı.
Daktilo kullanmak zorunda değilim, şirkette tüm yazıları daktiloya çok hızlı çeken daktilograflar var. Fakslanacak ve dağıtılacak toplantı notları, şirket içi ve müşterilerle haberleşme… her şey daktilolarda yazılıyor, her şeyden sayfalarca çıktı alınıp, bölümlere dağıtılıyor; ne kâğıt israfı!
Bir gün odama bir daktilo istiyorum. Tuşlara tek tek basıyorum. Beni cezbeden o müziği yakalayamıyorum. Tak taka tak tak tak tırrt (şaryo sesi) tak taka taka tak ve dırrt. Kağıt çıkart, kâğıt tak. Hemen on parmak F klavye daktilo kursuna yazılıyorum. Kendimce iyi bir noktaya gelince bırakıyor, sınavına da girmiyorum. Daktilograf olacak halim yok.
Hemen kişisel daktilomu eve alıyor, şirkette de bir daktilo ediniyorum. Artık düşüncelerimi daktiloyla kâğıda döküyorum. Neden bu sevda derseniz, müziğine aşık olduğum DAKTİLO ile yazarken daha iyi odaklandığımı düşünüyorum. Kağıt kalemle yazarken ya beynim önden gidiyor, ya da elim, bu da beni sık sık duraklatıyor. Daktilo ile iyi bir senkron yakaladım. Hatta bu odaklanma sonucu iş yerinde verimim yükseliyor, evde de kendimi şair-yazar ilan ediyorum. Düşüncelerimi saman kâğıtlara dökerken, grafik bilgimle onları bazen düz yazı bazen şiir mısraları gibi düzenliyorum. Seyrettiğim bir filmin (bkz: Femtrak 35. sayı Larissa yazım) veya dünyanın bir ucundaki büyük bir depremin bende yarattığı duygulara… Behice Boran’ın cenazesinden, çocukluk ve aile anılarıma… doğadan sevdaya, hatta ayrılığa… neredeyse tüm hayatım çok sayıdaki bu saman kâğıtlarda. Bu sevda, bir on yıl devam ediyor..
Sonra ne oldu derseniz? Bilgisayarlar çıktı, klavyede ses monotonlaştı müzik yok oldu, ve neden bilmiyorum Q klavyeye geçip dört parmağa indim.
(zaten daktilo Yunanca tek parmak demek, demek ki sorun yok.) Bu bir!
İkincisi, son çalıştığım şirkette dizgicimiz şiirle ilgilendiğini söyledi ve benim şiirlerimi istedi (nerden biliyor? İşim reklam ya, kendi reklamımı da yapmışım demek ki.) Tek nüsha olan onlarca sarı kâğıdı tereddütsüz verdim. İki aya yakın bir zaman geçti, giden gelmiyor. Yaz dönemi, özellikle ağustos ayları bizim sektörde gevşek olur, bu arada ben de yıllık iznimi kullandım. Geldik eylüle. Tamam getiriyorum bugün yarın diyerek, beni oyalıyor, aldı mı beni bir panik. Tek nüsha, neredeyse tüm hayatım o tek nüshada. Ancak, işler yoğun; yoğun kampanyalar dönemi… bazen benim aklımdan siliniyor, bazen kimi gün sabaha kadar mesai yapan bu müthiş dizgici kızı sık boğaz edemiyorum. Sonra 30 Eylül 2000 oluyor. Benim doğum günüm. Şirkette iki ara bir derede de olsa tüm çalışanların doğum günleri kutlanır. Pasta, mum ve bir şirket hediyesi… Masada ikinci bir hediye paketi var. Asistanım “biz çalışanlardan size” diyerek veriyor. Açıyorum. Benim sarı kâğıtlar, beyaz kâğıtlara dizilmiş, fotoğrafımdan kapak yapılmış, kimi resim (*) ve desenlerim konmuş, spirallenerek ciltlenmiş olarak bana geri dönüyor. Ben, tek nüsha olan bu ilk kitabımı elimde tutarken göz yaşlarıma hakim olamıyorum. Çalışanların kutlama dileklerini gözlerim yaşlı okuyor ve hepsine bir bir sarılıyorum.
Kıssadan hisse: Ben kişisel yazarlık serüvenümü böyle güzel noktalamıştım. Önce Yelda, sonra Berin buna izin vermemekte kararlılar. Ancak, şu anda ilk hevesim “çizmek” ön planda. O yüzden Femtrak’ın karabatak yazarı olarak bir var, bir yoksam kusura bakmayın, olur mu? Ben tüm Femtrak yazarlarını okuyor, izliyor ve kendi alanlarında yaptıklarından gurur duyuyorum. Siz de bu yazıyı okuyorsanız eğer, Femtrak’taki yazıları okumaktan mutluluk duyacağınızı, emekli bir reklamcı olarak, ilan ediyorum.
(*) Femtrak yazarlarından Nesteren Silivrili’nin öğrencilik dönemi çalışması “vazoda bahar dalı”nı benim diye düşünüp çalışanlar kapağa koymuşlar. Benim için güzel bir anıdır o resim.
