Havadan sudan

Tatilden yeni döndüm sayılır. Aslında epey de oldu ama hala oralarda yaşıyorum desem inanın. Herşey bir macera. Evden çıkıp yatağa girinceye kadar yürek çarpıntısı. Şimdi ne olacak, nereden ne çıkacak… bir inşaattan kafana ne düşecek… sürücü telefonuyla oynuyor… acaba bu bir kuzu eti midir yoksa at mı… metroda acıyıp da kimse yer verir mi acaba… aaa, kadın beni itip sıraya geçiverdi… Falan filan işte.

Uçak zaten başlı başına bir macera. Arka çaprazımda bir adam. Uçak havalanıncaya kadar konuştu telefondaki yavuklusuyla. Hostese söyledim. Hemen uçak moduna aldırmış. İnişte de daha telefonla “konuşabilirsiniz ışıkları” yanmadan başladı konuşmaya. İkaz ettik. “Çok önemli” diye tersledi bizi. Konuştuğu kişiye de, “Yanda bir karı var, bana telefon açtığım için kızıyor” dedi. Duydum elbette. “Karı” demese yine anlayış gösterirdim ama, adam bence uçağa bindiğine de pişman oldu. Kibarca benzettim baştan aşağıya. Ama yine de özür dilemedi hıyar. Etraftan da beni destekleyen olmadı zaten. Kanıksamışlar bu tipleri ya da kavga çıkar diye korkuyorlar.

Metro ile geldim eve. Gece yarısı. Tıklım tıklım metro. Yolcuların yüzleri ışıl ışıl. Telefonun nuru vurmuş herkesin yüzüne. Ve sonra, “evim evim şirin evim”. Böyle yazdım ama daha eve sahiplenemedim. Annemin evi orası. Annemle Lena’nın evi. Acele tarafından evi bana benzetmeliyim. Nereye baksam anacığımı görüyorum. Son zamanlarında, demansı iyice ilerlediğinde, “Ne güzel bir ev burası. Kimin evi acaba? Ev sahibini tanıyor musunuz?” diye soruyordu bana. “Annecim bu ev senin” dediğimde çok şaşırıyor, “Allah allah ne zaman almışım ki burayı? Siz burada mı oturuyorsunuz hanımefendi?” diye soruyordu. Çocukluğunda yaşadığı iki katlı evi anımsayıp, “Ay ben şimdi bu bacaklarla alt kata, tuvalete nasıl ineceğim” diye hayıflanıyordu. Ah anacığım, güzel anacığım… Mezarını ziyeret ettim. Sevgili kızı Zerrin ile koyun koyuna uyuyorlar. Yattıkları yer Adalara bakıyor. Düşünüyorum da arada acaba kalkıp gün batımında Adalar’ı seyrediyorlar mıdır? Keşke ölümden sonra buluşma fikrine inansaydım. Sevdiklerimi bir daha kucaklayamamak üzüyor beni. Özlem çok güçlü.

Neyse ertesi sabah henüz kargalar kahvaltısını yapmadan bir arkadaşımla düştüm yollara. Metro, Marmaray, Vapur, dolmuş, otobüs, Tünel… Boğaz, Adalar, Sultanahmet, Beyoğlu, Kadıköy, Karaköy, Şişli mişli… Dolaştık durduk. Ben o kadar koşturmaya nasıl dayandım bilmiyorum. Hergün 17 bin adım. Daha ayaklarımın sızısı dinmedi inanın. Aklınızda olsun bu tür gezilere spor ayakkabı ile çıkın ya da yedek ayakkabı alın yanınıza. Sandalet asla. Bu bir hataydı.

İstanbul’u çok uğraşmalarına karşın bozamamışlar. Dünya güzeli bir kent. Ama insan malzemesi pek değişmiş. Avrupalı ve Japon turistler az. Ama Arap… Tanrım, yer gök Arap. Sadece gözleri görünen çarşaflı kadınlar, ellerinde çocukları, takılmışlar bir adamın peşine dükkan dükkan dolaşıyorlar. Çocuklar çok sevimli.

Afrikalılar… Simsiyahından açık tenlisine kadar. Kadınların giysileri şahane. Kimi metrelerce kumaşı sarmış üstüne, rengarenk giysilerin içinde, ayaklarında bir şıpıdık, yanlarında kara kara tatlı bebişler… Dünyanın dört bir yanından rengarenk insanlar ama galiba çoğu Müslüman ülkelerden. Erkekler şortlu da kadınlardan anlaşılıyor Müslüman oldukları. Ya çarşaf ya da uzun mantolar içindeler. Hava feci sıcak. O kadar çok insan var ki, İstiklal Caddesi’nde nefes alamıyorsun. Üstüne üstüne geliyor insanlar. Hele de Sultanahmet. Hiç bir sergiye, müzeye, lokantaya girme şansın yok. Sıralar metrelerle. Yerebatan kuyruğunun sonunu bile göremedik. Buralara sabah erken gelmek lazım. Ayrıca başka sarnıçlar da var İstanbul’da, onları çok merak ediyorum.

Neyse ki arkadaşım, bizi o hengame içinde kurtarılmış bölge gibi sığındığımız ve nefeslendiğimiz bir avluya götürdü. Aklınızda olsun. Caferağa Medresesi’nin avlusuna güzel bir kahve yapmışlar. Bu medrese bir Mimar Sinan eseri. Avlunun yan taraflarındaki kemerli girişlerde işlikler var. Hat, ebru, ney, tezhip kurslarına katılmak olanaklı. Sıcak yemek de var. Yemedik. Bir tost istedim. “Yağ sürmeyin lütfen!” dedim. Garson, bir dev, “yağ sürmüyoruz zaten” demez mi? Yağsız tost kızarmaz ki… Yağ pahalı ondan mı acep, soramadım. “Sen zaten yağsız istedin, sana ne?” dese…

Normal insanlar, yani esnaf falan, sokaktaki vatandaş, İstanbullular çok gergin. Kimsenin yüzü gülmüyor. Kahkahalar kesilmiş gibi. Valla biz de sessiz sessiz güldük desem yalan olmaz. Bir de dikkatimi, çeken şu oldu. İnsanlar muhalif de olsa çok dikkatli konuşuyor. Korku imparatorluğu kurulmuş adeta. Taksilere de kamera konmuş. Taksiciler dut yemiş bülbül. Oysa siyasetin nabzı onlarda atardı. Şimdi her siteye bir de parti görevlisi atayacaklarmış. Gel keyfim gel!