Geliyor Aklıma

“Yeni insanlar tanıdıkça yalnızlaşan”lara dikkat çeken

Faruk Güçlü’ye…

I.

Terk edilmiş bir köy evi geliyor aklıma. 

Sahipsiz ağaçlar ve yol yorgunu insanlar…

Akışı değişen su ve genzi yakan lavanta kokusu. 

Yol, yordam bilen yoldaşlar 

Ve kalabalık içinde yalnız olanlar geliyor aklıma.

Başında çınar ağacı ve dibine düşen yaprakları unutmayan…

Ve anıt ağaca benzeyen alınçizgileri o yaşlı komşusunun…

Yeni bir güne uyamak kopan kıyamete benziyorken…

Aklı göçmen kuşlarda,

Balıkçı teknelerinde,

Dere yatağındaki evlerde

Ve kuytu köşelerdeydi.

II.

Asıl yalnızken üşürdü insan.

Kuşlara pasaport sorulmadığını bilenlerdendi.

Çocukluğu ıssız bir köyde geçenlere özgü tutkuyla 

Eski kentleri gelirdi aklına, yeni şehirleri…

Dar sokaklarında yoksulluğun ve yoksunluğun sızdığı 

Gecekonduların arasında geçmişti ömrü. 

“Tarihin zembereğinden süzülen ışığın” 

Yüzüne vurduğu zamanlardan gelmişti.

Yaşlı komşusunun elinde bastonuyla

Sokaklardan vakur geçişi 

Kalmıştı aklında.

Şapkası kendinden iri şairin 

Ufukta giderek kaybolduğu kalmıştı aklında.

III. 

Çocukluğu zirvesi sisli dağın 

Heybetine bakarak geçenlerdendi.

Papazı ve cemaati olmayan mabetlerin 

Kederli görüntüleri kalmıştı aklında. 

Yiten çan sesleri…

Yıkık ve kitabesiz çeşmelerden fışkıran sularla 

Suskun kaleler kaldı aklında.

Bahçesinde doğduğu, yüzünü dağa dönen 

Küçük ve dar pencereli evi gelirdi aklına.

Dallarına kırlangıçların ve serçelerin konduğu 

O görkemli çınar ağacı gelirdi aklına.

Sesini unuttuklarımız hiç çıkmadı aklından…

Celal İnal