açılır musluk dökülür pareleriniz gözyaşı kadar saydam

fiber optik kablolara bağlanan yaşam, oysa ölüm var

kusursuzlaşan kibrin arkasında dağ gibi katı kaskatı bir lav

belki öncesiz ve sonrasız bir nehirde akıp giden o rab

seni başka yüzyılın ceset yüzünde daha kaç kaplan kurtarır

zâhiri kalabalıklarda kaybolurken içimdeki amazon üşür

rengini kıştan alan baykuşlar öter tel örgüler ardında

akşam olur metrolar kararır ruhun derin sularda yüzmekte 

köpürür ha köpürür dalgalar karga burunlu adamların kazıklarıyla 

dikilir sancaklar kurulur otağlar bir süs davulu değil bu

sesleri oyup çıkaran evliyanın boş hükmü, iplenilmez öğüdü mevlevinin

kapanır ufuk biter tüm seyrüseferler denizlerin dillerinde kızgın kilit 

bir yalancı varsıllık kalır

Güler Kalem