Bulutların peşinde

Ömrüm hep bulutların peşinde koşmakla geçti.

Gündüzdü, gördüm bulutları

ya da o düşlerin aldatıcılığı.  

Sonra gece oldu, karanlıkta kaybettim yolumu,

kanatlarım çarptı sarp kayalıklara

düştüm, asılı kaldım kurumuş bir ağacın dalında.

Ömrüm hep bulutları kovalamakla geçti.

Bulutlar ki göğün haylaz çocukları, 

söz dinlemez, sanır ki gökyüzü onun koşturacağı çayır.

Cennet vaadi değildi bu, 

belki bir çocuğun elinden kaçırdığı mavi balonu. 

Ama şimdi ayaklarım sanki çivilenmiş toprağa,

Yine de ben akıyorum gökyüzüne,

bulutlara.