Genç Cumhuriyetin, şimdiki gibi sanatın sektörel bazda gelişmediği bir döneminde, devlet tarafından yetersiz de olsa desteklenmiş, yurt içi ve dışı incelemeler yapma fırsatları yakalamış bir avuç sanatçı idiler, O ve diğer hocalarımız. Ülkenin o yıllarda sanat eğitimi veren tek kurumu olan Güzel Sanatlar Akademisi’nde hoca olmuşlar ve benimsedikleri sanat anlayışlarını oturtmanın kavgasını vermişlerdi yıllarca. Onlar Akademi’nin ilahları idi. Ve mitolojik ilahların çoğunda gördüğümüz gibi birbirleri ile hep kavgalıydılar. Ve bazen, bu kavgaların acısı biz öğrencilerden çıkardı. Örnek mi; babamın jüri başkanı olduğu bir dönem sonu sınavında. Sabah güne güzel başlanır… Herkes öğrencilere iyi notlar verir. Babam da notları kaydeder. Öğle tatilinde yemeğe giderler, kavga ederler ve içerler. Büyük bir öfke ile geri dönüp birbirlerinin sabah iyi not verdikleri öğrencilerinin notlarını düşürüp bırakmaya çalışırlar. Babam, “beyler” der, “böyle devam ederseniz sabahki listeyi de birlikte asarım panoya.” Güçlükle ikna ederek vaz geçirir onları. 

İyi sanatçıların çoğunun egoları yüksektir. Belki de bu denli yaratıcı olmanın doğal sonucudur bu. Ve öğretim üyeliği ile bu egoyu birlikte yürütmek kolay iş değildi sanırım.

Ama Bedri Hoca bunu başaranlardandı. Bir diploma jürisinde yine farklı bir atölyenin öğrencisinin yaptığı resmi çok beğenmiş, onu alnından öperek taltif etmişti. Arkadaşımız çok heyecanlanmış ve günlerce yüzünü yıkamayarak şakalaşmalara ve gülüşmelere neden olmuştu. 

Bu denli de sevilir ve saygı görürdü.