Ayşe Dikici

Buz gibi ayaz vuruyor
yıkılmış evlerin kırık pencerelerinden içeri
Eşyalar, sahiplerini yitirmiş evcil hayvanlar misali yetim bir yalnızlığı giyinmiş
Öksüzlük bir rozet gibi yapışmış yalın ayak çocukların yüzlerine
Gözleri, guruldayan bir açlığın iz düşümü

İnsanlık beş yüz yıllık bir kehanetin lanetiyle kıvranıyor acıdan
Molozlar altında can çekişiyor erken bir sabahı soluklayan binlerce insan
Açlık, susuzluk, kimsesizlik, sahipsizlik bir tokat gibi vuruyor masum insanların yüzlerine
Politikacılar dolduruyor yıkık şehirlerin sokaklarını
Binalar bir kez daha yıkılıyor atılan nutuklardan
İnsanlık enkaz altında can çekişiyor ağlaya, inleye
Ve televizyon, ah bu çağın aptal kutusu! Son dakika! Canlı yayın! spotlarıyla oturma odalarımızda konuklatıyor cesetleri
Ki kabuslar Nemrut dağı gibi yıkılıyor yüreklerimiz üzre
Aklımız beynimizi dürtüp kanatıyor bütün kılcal damarlarımızı
ağlamaktan yorgun laleler gibi boynumuz bükük
dudaklarımızda o bilindik dualarla
sabahlıyoruz zift geceleri
Toprak ateş püsküren bir ejderha gibi sallıyor şehirleri
Yorgun binalar ayağı çukurda ihtiyarlar gibi yıkılıyor biteviye
Ve insanlar ölüyor kaderine terkedilmiş bir aymazlıkla
Oysa
Çingene kızının gözleri duvarda asılı hala…

Ayşe Dikici/ 17 mart 2023 

Hamiş: Bu şiir, 6 Şubat Maraş depremi için yazılmıştır. Binlerce insanın ölümü ve siyasi erkin  duyarsızlığına bir göndermedir. Kardeşimin Maraş’ta yaşıyor olması  felaketi daha da yakından hissetmenizi ve empati kurmamızı daha bir mümkün kılmıştır. Çünkü  acı hepimizi, ölüm ise sadece ölenin sevenlerini yakından vurur.